Przez góry, których nie ma

"Przez góry, których nie ma" to zapis procesu uczenia maszynowego, w którym model sztucznej inteligencji stopniowo uczy się rozpoznawać strukturę górskiego krajobrazu.
Punktem wyjścia był zbiór setek fotografii gór, na podstawie których model analizował układ grzbietów, masywów, planów, światła, cienia i przestrzeni.

Kolejne generowane obrazy są śladem tego procesu — próbą zbudowania krajobrazu na podstawie rozpoznanych zależności, a nie odtworzeniem konkretnego miejsca.

Nie wykorzystuję sztucznej inteligencji jako narzędzia do tworzenia kolejnych plastikowych fotorealistycznych obrazów.

Interesuje mnie moment, w którym model nie kopiuje świata, lecz próbuje zrekonstruować jego wizualną logikę.

Poszukuję obrazów nowych: takich, które zachowują ideę gór, ale nie przedstawiają realnego krajobrazu.

Założeniem było potraktowanie procesu uczenia jako artystycznego medium.

Powstające obrazy są krajobrazami potencjalnymi — zawieszonymi pomiędzy analizą danych a wyobrażeniem.

Przypominają góry, ponieważ wynikają z ich struktury, rytmu i przestrzenności, ale pozostają miejscami niemożliwymi do odnalezienia na znanych nam mapach: obrazami z pogranicza snu, pamięci i innych światów.