dr hab. Leszek Pawlikowicz, prof. UR
Telefon kontaktowy:  
E-mail: [email protected]
Gabinet (nr pokoju): 330

W latach 1988-1993 studiował prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie - Filii w Rzeszowie. W czerwcu 1993 r. obronił pracę magisterską pod tytułem „Rola Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach 1956-1964” (promotor: prof. dr hab. Władysław Ćwik, recenzent: prof. dr hab. Tomasz Opas). Od 16 grudnia 1993 roku był asystentem w Zakładzie Historii Państwa i Prawa na Wydziale Prawa i Administracji UMCS - Filii w Rzeszowie, a od 1 września 2001 roku na Uniwersytecie Rzeszowskim. Pełnił liczne funkcje organizacyjne: w 1994 r. - sekretarza Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a w latach 1995-2003 - egzaminatora z zakresu historii oraz wiedzy o Polsce i świecie współczesnym akredytowanego przy wspomnianej komisji. Wielokrotnie prowadził kursy dla kandydatów na studia prawnicze organizowane przez Rzeszowskie Towarzystwo Naukowe, kilkukrotnie pełnił funkcję opiekuna praktyk studenckich na kierunku prawo.

W styczniu 2002 roku obronił na Wydziale Prawa i Administracji UMCS w Lublinie dysertację doktorską pod tytułem „Uciekinierzy z polskich służb specjalnych w latach 1956-1964. Status prawny i konsekwencje polityczne” (promotor: prof. dr hab. Władysław Ćwik, recenzenci: prof. dr hab. Paweł Wieczorkiewicz, prof. dr hab. Józef Ciągwa), która została wydana w postaci dwóch monografii. Promocja pierwszej z nich: Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964, odbyła się na zamkniętym posiedzeniu Wojskowego Biura Badań Historycznych w maju 2005 roku, a w październiku 2007 roku wspomniana monografia została uznana przez Informacyjną Agencję Radiową za książkę miesiąca. Na jej kanwie powstały trzy odcinki serialu dokumentalnego „S...jak szpieg” zrealizowanego przez Telewizję Polską (antenę TVP 2) na temat najgłośniejszych afer szpiegowskich w okresie PRL, w powstaniu których uczestniczył jako konsultant naukowy i komentator.

Od kwietnia 2004 roku był adiunktem w Zakładzie Historii Państwa i Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz członkiem Rady Wydziału, a w latach 2011-2015 przewodniczącym Wydziałowej Komisji Wyborczej. Jednocześnie w latach 2006-2006 pracował także na stanowisku starszego specjalisty w Referacie Badań Naukowych Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej-Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - Oddział w Rzeszowie.

 W listopadzie 2013 roku wydał monografię „Aparat centralny 1. Zarządu Głównego KGB jako instrument globalnej strategii Kremla”, której recenzentami wydawniczymi byli: dr hab. Zbigniew Siemiątkowski, były minister spraw wewnętrznych, a następnie minister-koordynator służb specjalnych, szef Urzędu Ochrony Państwa oraz szef Agencji Wywiadu; dr Tennent H. Bagley, były szef Sekcji Kontrwywiadu w Wydziale Rosji Radzieckiej/Bloku Wschodniego CIA i zastępca szefa tegoż wydziału, kierujący globalnymi operacjami przeciwko KGB i GRU oraz dr hab. Marek Ilnicki, z Wydziału Nauk Politycznych Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku. Wspomniana praca była kilkukrotnie przywoływana w uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 maja 2014 roku o umorzeniu śledztwa w sprawie zamachu na Jana Pawła II, które miało charakter międzynarodowy, a było prowadzone przez prokuratora Michała Skwarę z Instytutu Pamięci Narodowej - Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach. Spotkała się również z uznaniem w kręgu uznanych specjalistów o międzynarodowej renomie pełniących podczas zimnej wojny eksponowane funkcje w instytucjach rządowych Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii (poza wspomnianym uprzednio dr. Bagleyem, autor otrzymał list z gratulacjami od Henry’ego Platera-Zyberka - starszego analityka ds. radzieckich służb specjalnych w brytyjskim Ministerstwie Obrony, a następnie wykładowcy w brytyjskiej Akademii Obrony). Promocja książki odbyła się w listopadzie 2013 roku na Zamku Królewskim w Pałacu pod Blachą w ramach XXII. Targów Książki Historycznej w Warszawie. Gościli na niej politycy, dyplomaci, szefowie i oficerowie służb specjalnych, wybitni politolodzy i historycy, dziennikarze oraz wydawcy.

Na podstawie wspomnianej książki w lutym 2016 roku Rada Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach nadała mu stopień doktora habilitowanego.

Od maja 2016 roku został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze Nauk Historyczno i Teoretyczno Prawnych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Rzeszowskiego, a od stycznia 2019 roku w Zakładzie Polityki Bezpieczeństwa na Wydziale Nauk o Polityce tegoż uniwersytetu. W październiku 2020 roku objął funkcję kierownika Zakładu Bezpieczeństwa Narodowego i Wewnętrznego na Wydziale Nauk o Polityce Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Poza zasadniczym obszarem badawczym zainicjowanym od lata 1998 r. dzięki sugestiom ówczesnego wicedyrektora Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (a zarazem wybitnego znawcy radzieckich służb specjalnych okresu stalinowskiego i recenzenta pracy doktorskiej) prof. dr hab. Pawła Wieczorkiewicza - a związanym z eksploracją radzieckich i rosyjskich służb specjalnych, i szerzej służb specjalnych doby zimnej wojny oraz XXI wieku (w szczególności w zakresie organizacyjno-funkcjonalnym i aspekcie efektywności działań), istotnym polem jego aktywności naukowej stała się ponadto ewolucja potencjału militarnego sił zbrojnych wybranych państw świata i bloków wojskowych oraz kwestie równowagi sił w okresie ostatniego stulecia.

 

Wykaz publikacji naukowych