Ta strona używa cookie. Informacje o tym w jakich celach pliki cookie są używane znajdziesz w Polityce Prywatności.
W przeglądarce internetowej możesz określić warunki przechowywania i dostępu do cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Od 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. oraz dyrektywy 95/46/WE ("RODO"). W związku z tym chcielibyśmy poinformować o przetwarzaniu Twoich danych oraz zasadach, na jakich odbywa się to po dniu 25 maja 2018 roku. Szczegóły znajdują się tutaj.

Zamknij
  

Wydział Medyczny

Od Zespołu Nauczania Klinicznego

Krakowskiej Akademii Medycznej

do Wydziału Medycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego

 

 

 

W Rzeszowie i regionie podkarpackim już od połowy ubiegłego wieku istniały tendencje, a nawet próby uruchomienia studiów lekarskich. Wiązało się to z jednej strony z istniejącym wówczas niedoborem lekarzy w regionie podkarpackim, a z drugiej strony z problemami, jakie pojawiały się w rekrutacji na studia lekarskie na Akademii Medycznej w Krakowie, Lublinie czy innych miastach akademickich w Polsce. Kształcenie młodzieży w ośrodkach odległych, bardzo często nawet o kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania, generowało również duże koszty, które często były barierą nie do przebycia dla najzdolniejszej, a często wywodzącej się z biednych rodzin młodzieży z regionu, do podejmowania studiów lekarskich.

 

W roku 1970 staraniem docenta Lesława Grzegorczyka i przy pomyślnych decyzjach Senatu Akademii Medycznej w Krakowie został powołany Zespół Nauczania Klinicznego. Początkowo szkolenie studentów odbywało się w kilku większych miastach regionu, czyli w Rzeszowie, Przemyślu, Krośnie i Sanoku, ale we wszystkich tych miejscach występował brak miejsc noclegowych oraz związane z tym kłopoty z organizacją procesu dydaktycznego w różnych miejscach i brakiem dostatecznego nadzoru dydaktycznego. Dlatego na wniosek kierownika Zespołu Nauczania Klinicznego - docenta Lesława Grzegorczyka krakowska Akademia Medyczna utworzyła w roku akademickim 1975-1976 w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym przy ulicy Szopena w Rzeszowie Stacjonarne Studia Lekarskie dla studentów IV, a następnie V i VI roku studiów. Zaowocowało to zatrudnieniem w Rzeszowie kilkunastu samodzielnych pracowników nauki - lekarzy, którzy w sposób bardzo profesjonalny prowadzili i kierowali zajęciami dydaktycznymi w latach osiemdziesiątych. Byli to profesorowie Andrzej Bentkowski, Emil Bryk, Radosław Cebulski, Władysława Garska, a w dalszej kolejności Marek Grzywa, Stanisław Hady, Ryszard Korczowski, Roman Kurcbauer, Andrzej Skręt, Jacek Spławiński, Zbigniew Szmigiel, Kazimierz Ulewicz, Tadeusz Żaczek. Był to więc zespół doświadczonych, pracujących wcześniej w innych ośrodkach akademickich profesorów. W tym okresie kształcono w Rzeszowie już 150 studentów na IV, V i VI roku studiów. Studenci ci byli przekazywani z macierzystej uczelni - Akademii Medycznej w Krakowie do kontynuowania studiów w regionie, w którym mieszkali. Profesor Tadeusz Popiela - ówczesny rektor Akademii Medycznej w Krakowie wspierał działania władz Instytutu Medycyny Klinicznej, co owocowało dalszym dynamicznym jego rozwojem. Przejawem tego była konferencja zorganizowana w 1985 roku w Rzeszowie z udziałem wiceministra zdrowia Lesława Krysta, rektora AM w Krakowie prof. Marka Sycha i władz wojewódzkich. Przyjęto wspólnie deklarację, że w Rzeszowie zostanie utworzony II Wydział Lekarski (zamiejscowy) AM w Krakowie. W celu realizacji tak ambitnego planu podjęto próby organizacji innych komórek organizacyjnych i zakładów teoretycznych, co pozwoliłoby objąć procesem kształcenia studentów już od I roku studiów. Ustalono wówczas, że w roku 1995, a więc po 10 latach, studenci, którzy cały proces dydaktyczny odbędą w Rzeszowie, opuszczą mury uczelni rzeszowskiej jako pierwsi lekarze w całości wykształceni w Rzeszowie [1, 2].

 

Zmiany zachodzące w kraju w następstwie odzyskania niepodległości w 1989 roku wpłynęły jednak na zmianę decyzji AM w Krakowie odnośnie do powstania samodzielnego wydziału medycznego w Rzeszowie, a nawet podjęto decyzję o likwidacji Instytutu Nauczania Klinicznego, co nastąpiło w roku 1991. Było to o tyle niekonsekwentne, że w poprzednich latach, dokładnie w 1989 roku, oddano wreszcie budowany przez kilkanaście lat nowy Szpital Wojewódzki nr 2 w Rzeszowie, który miał stanowić nowoczesną bazę dydaktyczną i naukową wydziału medycznego. W ten sposób Rzeszów stracił, wydawałoby się bezpowrotnie, szansę na uzyskanie praw do studiów lekarskich czy innych studiów związanych z medycyną.

 

W zaistniałej sytuacji dyrektor Instytutu Nauczania Klinicznego Profesor Lesław Grzegorczyk w roku 1992 przeszedł do pracy w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, gdzie włączył się do kształcenia na poziomie studiów magisterskich na kierunku wychowanie fizyczne. W tym też roku dołączyli do zespołu profesorowie Ryszard Cieślik, Władysława Garska, Stanisław Hady i Jan Przybyłowski oraz samodzielni pracownicy naukowi z dziedzin pokrewnych, profesorowie Stanisław Krawczyk, Zygmunt Wnuk i Jerzy Piórecki. Profesor dr hab. n. med. Lesław Grzegorczyk został pierwszym dyrektorem Instytutu Wychowania Fizycznego i Zdrowotnego, gdyż taką nazwę przyjęto dla instytutu ze względu na udział w kształceniu kilku profesorów - lekarzy, a także ze względu na próbę zachowania ciągłości z Instytutem Nauczania Klinicznego. W roku 1994 dyrektorem instytutu został dr hab. Kazimierz Obodyński, a instytut wszedł w skład Wydziału Pedagogicznego WSP w Rzeszowie.

W roku 1996 do instytutu został przyjęty dr hab. n. med. Andrzej Kwolek, specjalista z neurologii i rehabilitacji, co umożliwiło utworzenie na kierunku studiów wychowanie fizyczne specjalności rehabilitacja. Specjalność ta traktowana była jako etap przejściowy do utworzenia samodzielnego kierunku rehabilitacja ruchowa, a po zmianie nazwy dokonanej przez Ministerstwo Zdrowia w 1997 roku na kierunek fizjoterapia, jako kierunku medycznego. Ze względu na zwiększanie się liczby samodzielnych pracowników naukowych wywodzących się z kręgów medycznych, podjęli oni próbę utworzenia w Wyższej Szkole Pedagogicznej oddzielnego wydziału medycznego bądź collegium medicum.

Konkretnym przejawem tych działań było utworzenie Stowarzyszenia Profesorów Medycyny w Rzeszowie, które zostało zarejestrowane w rejestrze stowarzyszeń postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie 20 maja 1999 roku. Jako główny cel statutowy Stowarzyszenie przyjęło "zorganizowanie samodzielnych pracowników nauki w zakresie medycyny lub posiadających stopień naukowy doktora nauk medycznych oraz łączenie ich wysiłków zmierzających do utworzenia Instytutu Nauczania Klinicznego w wydziale medycznym przyszłego uniwersytetu w Rzeszowie" [3]. Członkami założycielami Stowarzyszenia byli profesorowie i doktorzy habilitowani: Andrzej Bętkowski, Ryszard Cieślik, Lesław Grzegorczyk, Marek Grzywa, Stanisław Hady, Ryszard Korczowski, Andrzej Kwolek, Andrzej Skręt, Andrzej Skwarcz oraz doktorzy: Stanisław Bajcar, Jarosław Janeczko, Wojciech Kądziołka, Zbigniew Kozdronkiewicz, Sławomir Łukasik, Piotr Małek, Andrzej Pogorzelski, Wrzesław Romańczuk i Józef Rusin. Przewodniczącym Stowarzyszenia został wybrany dr hab. n. med. prof. nadzw. WSP Andrzej Kwolek, a zastępcą przewodniczącego prof. dr hab. n. med. Marek Grzywa. Przedstawiciele Zarządu Stowarzyszenia z dziekanem Wydziału Pedagogicznego WSP prof. Ryszardem Cieślikiem na spotkaniu z ówczesnym wojewodą Zbigniewem Sieczkosiem przedstawili istniejące możliwości, a zarazem konieczność utworzenia collegium medicum (wydziału medycznego) w realnie rysującym się już wówczas kształcie uniwersytetu w Rzeszowie. Tak więc w chwili powołania Uniwersytetu Rzeszowskiego w 2001 roku środowisko medyczne Podkarpacia w znacznym stopniu było już przygotowane do dalszych prac nad utworzeniem wydziału.

W długim procesie w zmierzaniu do uruchomienia wydziału medycznego szczególnie istotne okazało się utworzenie pierwszego "medycznego" kierunku studiów - fizjoterapii. Fakt ten przekonał wielu lekarzy, że możliwe jest tworzenie kierunków z zakresu nauk medycznych w WSP oraz, że dochodzenie do nauczania klinicznego (kształcenia lekarzy) musi odbywać się inną (pośrednią) niż to było wcześniej drogą. Prowadzone w Instytucie Wychowania Fizycznego i Zdrowotnego dyskusje zaowocowały wnioskiem do rektora WSP o utworzenie nowego kierunku studiów - FIZJOTERAPIA. Senat WSP uchwałą z dnia 22 października 1998 roku utworzył ten nowy kierunek studiów. W następnym 1999 roku, 19 lutego, podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej zatwierdził uchwałę Senatu WSP i ustalił rozpoczęcie studiów licencjackich z terminem od lutego 2000 roku. Z dniem 1 kwietnia 1999 roku Rektor powołał prof. dr. hab. n.med. Andrzeja Kwolka, na Pełnomocnika Rektora ds. uruchomienia nowego kierunku studiów. W następstwie rozlicznych starań prezydent Rzeszowa Andrzej Szlachta wyraził zgodę na użyczenie (wydzierżawienie) bezpłatnie na 3 lata dla WSP, na potrzeby Instytutu Fizjoterapii, budynku po przychodni lekarskiej przy ulicy Hoffmanowej z dniem 1 stycznia 2000 roku. To użyczenie (nie przekazanie na własność) nie pozwoliło jednak na uzyskanie dotacji z ministerstwa na remont budynku, gdyż nie był on własnością uczelni. Pomimo tego, ze skromnych środków WSP przeprowadzono bardzo sprawnie niezbędną adaptację budynku i już 17 lutego 2000 roku odbyła się uroczysta inauguracja nowego kierunku - fizjoterapii, a od 18 lutego rozpoczęto zajęcia w trybie stacjonarnym z pierwszą 55-osobową grupą studentów. Wcześniej, po odpowiednich procedurach konkursowych, zatrudniono od 1 grudnia 1999 roku dla potrzeb fizjoterapii prof. dr. hab. Marka Grzywę i dr. hab. prof. nadzw. WSP Andrzeja Plutę, opracowano też strukturę Instytutu Fizjoterapii (w początkowym okresie Katedry Fizjoterapii) oraz zatrudniono podstawową grupę asystentów i pracowników administracyjno-gospodarczych. Dyrektorem Instytutu Fizjoterapii został dr hab. prof. nadzw. WSP Andrzej Kwolek, zastępcą ds. naukowych prof. dr hab. n. med. Marek Grzywa, a po Jego rezygnacji dr hab. prof. nadzw. WSP Sławomir Snela, zaś zastępcą ds. dydaktycznych dr n. med. Halina Gregorowicz.

W dniu 7 czerwca 2001 roku Sejm RP przyjął Ustawę o utworzeniu Uniwersytetu Rzeszowskiego. Po przeprowadzonej wizytacji, decyzją Państwowej Komisji Akredytacyjnej z 2001 roku Instytut Fizjoterapii uzyskał prawo do prowadzenia na tym kierunku studiów I i II stopnia (studiów magisterskich). Starania pierwszego i drugiego rektora Uniwersytetu Rzeszowskiego profesora Tadeusza Lulka i profesora Włodzimierza Bonusiaka zostały zrealizowane w roku 2003, kiedy to Uniwersytet uzyskał zgodę na utworzenie kierunku pielęgniarstwo i położnictwo. Pełnomocnikiem Rektora do tworzenia tego kierunku został dr hab. n. med. prof. UR Sławomir Snela, a po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego doktor hab. n. med. Wrzesław Romańczuk, który też został pierwszym dyrektorem Instytutu Pielęgniarstwa i Położnictwa. Jego zasługą było zaproszenie do pracy w UR wybitnych profesorów medycyny z Warszawy, co pozwoliło na spełnienie wymogów Państwowej Komisji Akredytacyjnej i uzyskanie akredytacji do kształcenia na tych kierunkach na poziomie studiów I stopnia. Po śmierci profesora Wrzesława Romańczuka dyrektorem Instytutu Pielęgniarstwa i Położnictwa został prof. dr hab. n. med. Paweł Januszewicz, zastępcą prof. dr hab. n. med. Józef Ryżko i mgr Monika Binkowska-Bury. Kierownikiem Katedry Pielęgniarstwa jest prof. dr hab. n. med. Józef Ryżko, a kierownikiem Katedry Położnictwa prof. dr hab. n. med. Andrzej Skręt.

Warunki utworzenia Wydziału Medycznego zostały w tym okresie spełnione. Istniały wprawdzie w zespole profesorów medycyny różne opinie co do terminu powołania i nazwy wydziału - od Wydziału Nauk o Zdrowiu, Collegium Medicum, Wydziału Nauk Medycznych do obecnie obowiązującej nazwy, ale ostatecznie przeważyła opinia o szybkim uruchomieniu samodzielnego wydziału, który decyzją Senatu UR z dnia 27 maja 2004 roku został wydzielony z Wydziału Pedagogicznego jako Wydział Nauk o Zdrowiu.

 

O procesie powstawania Wydziału Medycznego i różnych, często sprzecznych opiniach środowiska świadczą najlepiej wyciągi z posiedzeń Senatu i Rady Wydziału Pedagogicznego i Wydziału Nauk, o Zdrowiu. Ostatecznie, po licznych dyskusjach, Rada Wydziału Nauk o Zdrowiu podjęła decyzję o zmianie nazwy na Wydział Medyczny. Senat UR zatwierdził tę decyzję uchwałą z 24 listopada 2005 roku.

Decyzją Senatu UR z dnia 27 maja 2004 roku został wydzielony z Wydziału Pedagogicznego Wydział Nauk o Zdrowiu. Minister Edukacji Narodowej i Sportu Zarządzeniem nr 13 z dnia 4 lipca 2005 roku utworzył w Uniwersytecie Rzeszowskim Wydział Nauk o Zdrowiu. Rada Wydziału Nauk o Zdrowiu w 2005 roku podjęła decyzję o zmianie nazwy na Wydział Medyczny. Senat UR zatwierdził tę decyzję uchwałą z 24 listopada 2005 roku. Nowa nazwa Wydziału obowiązuje od 1 kwietnia 2006 r.

           Duże zainteresowanie kierunkami medycznymi i ogromne potrzeby w tym zakresie sprzyjały dalszemu rozwojowi najmłodszego Wydziału w UR. Dlatego Rada Wydziału Medycznego w dniu 8 lutego 2007 roku podjęła uchwałę o uruchomieniu od roku akademickiego 2007/2008 trzech nowych kierunków studiów w Wydziale Medycznym Uniwersytetu Rzeszowskiego. Były to: Ratownictwo Medyczne – studia stacjonarne i niestacjonarne I stopnia, Zdrowie Publiczne  - studia stacjonarne i niestacjonarne I stopnia, Zdrowie publiczne ze specjalnością Elektroradiologia – studia stacjonarne I stopnia. Istniejące potrzeby i zainteresowanie pozwoliły na podjęcie kolejnej decyzji o uruchomieniu od roku akademickiego 2011/2012 kierunku dietetyka. 

Po kilkuletnich staraniach Wydział Medyczny UR decyzją Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów Naukowych uzyskał w 2011 roku uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk o zdrowiu.

W dniu 10 lipca 2014 roku roku Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego nadało Wydziałowi Medycznemu Uniwersytetu Rzeszowskiego uprawnienia do prowadzenia jednolitych studiów magisterskich o profilu praktycznym na kierunku lekarskim.

              

 

 

 

Nasi partnerzy

Tweety na temat @UR_Rzeszow